Anchored in Hope – A reflection on the Watchword for May
by Bishop Gilbert Filter

“We have this hope as an anchor for the soul, firm and secure.”[Hebrews 6:19]
An anchor serves a simple but vital purpose: it keeps a boat from being driven away by wind and waves. It gives stability when the waters are restless. In the same way, the writer to the Hebrews describes hope as an anchor for our souls. Hope holds us steady in life’s uncertainties.
An anchor on its own is not enough. Its strength depends on what it grips. An anchor cannot hold in loose sand; it needs firm ground, solid rock. – For us, it therefore is important to ask: where is our hope anchored?
As we continue to read the sentence, we find an answer. “It enters the inner sanctuary behind the curtain.” Our hope is anchored in the Holy of Holies, in the place of God’s presence among His people. Our hope is not anchored in circumstances or in our own strength. It is anchored in God Himself.
In faith, we have the assurance that God is present, He dwells with us, His people, and He holds us securely, whatever may come upon us. In Jesus Christ, this hope becomes visible and real. Jesus renews and redeems us. Jesus gives us eternal life.
As we journey through the Easter season, we do not only remember the resurrection as an event of the past, but we live from it here and now and have hope, every day anew. Even in the face of real and pressing challenges, even in uncertainty, violence, poverty, and darkness, we have hope as Christ is not distant. He is here. Through the presence of the Holy Spirit, God is at work in every place, bringing comfort, restoration, and new life. Pentecost reminds us that there is no corner of this world beyond His reach. He is our hope.
Our hope does not depend on how firmly we hold on to Him, but that He is the One who holds us. Our hope is grounded in God’s faithfulness alone. In Christ, our anchor is secure.
You are invited to a Season of Prayer from Sunday Rogate (Pray) to Pentecost (see article on pg. 3). In prayer, we unite as the Body of Christ and hold onto the hope we have to be strengthened and encouraged, especially in difficult and trying times. Whatever storms may arise, you have hope, as you are held fast; your hope is anchored in Christ.
Amen
„Diese haben wir als einen sicheren und festen Anker unsrer Seele, der hineinreicht in das Innere hinter dem Vorhang.“
[Hebräer 6,19]
Ein Anker erfüllt einen einfachen, aber lebenswichtigen Zweck: Er bewahrt ein Boot vor dem Abtreiben durch Wind und Wellen. Er gibt Halt in unruhigen Gewässern. Ebenso beschreibt der Verfasser des Hebräerbriefes die Hoffnung als Anker für unsere Seele. Hoffnung gibt uns Halt in den Unsicherheiten des Lebens.
Ein Anker allein genügt nicht. Seine Stärke hängt davon ab, woran er sich festhält. Ein Anker kann nicht in losem Sand halten; er braucht festen Grund, festen Fels. – Deshalb ist es für uns wichtig zu fragen: Wo ist unsere Hoffnung verankert?
Wenn wir den Satz weiterlesen, finden wir eine Antwort: „der hineinreicht in das Innere hinter dem Vorhang.“ Unsere Hoffnung ist im Allerheiligsten verankert, im Ort der Gegenwart Gottes unter seinem Volk. Unsere Hoffnung ist nicht in Umständen oder in unserer eigenen Kraft verankert. Sie ist in Gott selbst verankert.
Im Glauben haben wir die Gewissheit, dass Gott gegenwärtig ist, bei uns, seinem Volk, wohnt und uns sicher hält, was auch immer uns widerfahren mag. In Jesus Christus wird diese Hoffnung sichtbar und real. Jesus erneuert und erlöst uns. Jesus schenkt uns ewiges Leben.
Auf unserem Weg durch die Osterzeit erinnern wir uns nicht nur an die Auferstehung als ein vergangenes Ereignis, sondern leben hier und jetzt daraus und schöpfen jeden Tag aufs Neue Hoffnung. Selbst angesichts realer und drängender Herausforderungen, selbst in Unsicherheit, Gewalt, Armut und Dunkelheit haben wir Hoffnung, denn Christus ist nicht fern. Er ist hier. Durch die Gegenwart des Heiligen Geistes wirkt Gott überall und schenkt Trost, Wiederherstellung und neues Leben. Pfingsten erinnert uns daran, dass kein Winkel dieser Welt außerhalb seiner Reichweite ist. Er ist unsere Hoffnung.
Unsere Hoffnung hängt nicht davon ab, wie fest wir an ihm festhalten, sondern davon, dass er es ist, der uns hält. Unsere Hoffnung gründet sich allein auf Gottes Treue. In Christus ist unser Anker sicher.
Sie sind herzlich eingeladen, vom Sonntagsgebet bis Pfingsten eine Gebetszeit zu verbringen (siehe Artikel auf Seite 3). Im Gebet vereinen wir uns als Leib Christi und halten an der Hoffnung fest, die uns stärkt und ermutigt, besonders in schwierigen und herausfordernden Zeiten. Was auch immer uns bevorstehen mag, Sie haben Hoffnung, denn Sie sind fest geborgen; Ihre Hoffnung ist in Christus verankert.
Amen
Ons hoop en ons wag vir die dinge wat sal gebeur, daarom is ons lewe veilig en daarom kan ons vas glo. Dit is soos ‘n anker wat keer sodat ‘n skip nie wegdryf nie. Ons hoop en ons is seker dat Jesus ons anker is, Jesus wat agter die gordyn in die tempel ingaan.
HEBREËRS 6:19
’n Anker dien ‘n eenvoudige maar noodsaaklike doel: dit keer dat ‘n boot deur wind en golwe weggedryf word. Dit gee stabiliteit wanneer die waters onrustig is. Net so beskryf die skrywer aan die Hebreërs hoop as ‘n anker vir ons siele. Hoop hou ons standvastig in die lewe se onsekerhede.
’n Anker op sy eie is nie genoeg nie. Sy krag hang af van wat dit vasgryp. ’n Anker kan nie in los sand vashou nie; dit het vaste grond, soliede rots nodig. – Vir ons is dit dus belangrik om te vra: waar is ons hoop geanker?
Soos ons die sin verder lees, vind ons ‘n antwoord. “Dit gaan die binneste heiligdom agter die voorhangsel binne.” Ons hoop is geanker in die Allerheiligste, in die plek van God se teenwoordigheid onder Sy mense. Ons hoop is nie geanker in omstandighede of in ons eie krag nie. Dit is geanker in God self.
In geloof het ons die versekering dat God teenwoordig is, Hy woon by ons, Sy mense, en Hy hou ons veilig vas, wat ook al oor ons mag kom. In Jesus Christus word hierdie hoop sigbaar en werklik. Jesus vernuwe en verlos ons. Jesus gee ons die ewige lewe.
Terwyl ons deur die Paasseisoen reis, onthou ons nie net die opstanding as ‘n gebeurtenis van die verlede nie, maar ons leef daaruit hier en nou en het hoop, elke dag opnuut. Selfs te midde van werklike en dringende uitdagings, selfs in onsekerheid, geweld, armoede en duisternis, het ons hoop, want Christus is nie ver weg nie. Hy is hier. Deur die teenwoordigheid van die Heilige Gees is God aan die werk op elke plek en bring vertroosting, herstel en nuwe lewe. Pinkster herinner ons daaraan dat daar geen hoekie van hierdie wêreld buite Sy bereik is nie. Hy is ons hoop.
Ons hoop hang nie af van hoe stewig ons aan Hom vashou nie, maar dat Hy die Een is wat ons vashou. Ons hoop is gegrond in God se getrouheid alleen. In Christus is ons anker veilig.
Jy word uitgenooi na ‘n Gebedstyd van Sondag Rogate (Gebed) tot Pinkster (sien artikel op bl. 3). In gebed verenig ons as die Liggaam van Christus en hou ons vas aan die hoop wat ons het om versterk en bemoedig te word, veral in moeilike en beproewende tye. Watter storms ook al mag ontstaan, jy het hoop, aangesien jy vasgehou word; jou hoop is geanker in Christus.
Amen
